rubież ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) strefa pograniczna, obszar przygraniczny (1.2) pas terenu, na którym odbywają się operacje wojenne (1.3) bezludny obszar leżący między krajami, bez określonej przynależności do któregoś z nich (1.4) mord, rzeź, rąbanina
(1.1-4)
(1.1) Przemierzaliśmy północne rubieże Australii. (1.2) Oddziały wroga osiągnęły rubież gór i wystawiły się na ogień sojusznika.
(1.1) kresy, pogranicze, rąbież
Nazwa pochodzi z tradycji słowiańskiej polegającej na zaznaczeniu granicy poprzez nacinanie drzew. (cięcie, nacięcie) → (nacięcie)Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków 2010, s. 525-526
(1.1) zwykle w ; (1.1): po XVI w., (1.3)-(1.4): przed XVI w.
(1.1) angielski: (1.1) borderline; (1.2) line jidysz: (1.1) גרענעצלאַנד (grenecland) niemiecki: (1.2) Mark rosyjski: (1.2) рубеж