dowódca ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba kierująca grupą wojskowych;
(1.1)
(1.1) Generał Eugeniusz Kuszko w imieniu naczelnego dowódcy WP odczytał rozkaz o odznaczeniu pośmiertnym czołowych bohaterów powstania w getcie. (1.1) Podczas wojny mój dziadek był dowódcą klucza. (1.1) Wojsko czeka tylko na rozkaz dowódcy.
(1.1) dowódca sił zbrojnych
(1.1) komendant, wódz
(1.1) szeregowy
dowództwo , dowodzenie dowódczyni dowodzić dowódczy
przysłowie: gdzie wielu dowódców, tam bitwa przegrana < < < → prowadzić, wieść
angielski: (1.1) commander, commandant, commanding officer, officer, leader arabski: (1.1) آمر białoruski: (1.1) камандзір , палкаводзец bułgarski: (1.1) командир , военачалник chiński standardowy: (1.1) 队长 (duìzhǎng) czeski: (1.1) velitel esperanto: (1.1) estro francuski: (1.1) commandant hiszpański: (1.1) comandante , capitán japoński: (1.1) 校 litewski: (1.1) vadas , vadeiva łaciński: (1.1) ductor , dux rosyjski: (1.1) командир slovio: (1.1) nacxalnik, vozxd starogrecki: (1.1) ἡγεμών szwedzki: (1.1) huvud, anförare turecki: (1.1) kaptan ukraiński: (1.1) команди́р , воєнача́льник , кома́ндувач , кома́ндуючий włoski: (1.1) comandante , capo