beczeć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) o owcy lub kozie: wydawać charakterystyczny przeciągły głos (1.2) płakać
(1.1-2)
(1.2) Nie becz! Bądź mężczyzną! (1.2) Polska ma nie być? A gdzieżby płaczące beczały wierzby?Julian Tuwim
beczenie , bek zabeczeć zabeczany
źródłosłów dla
(1.2) angielski: (1.1) baa, bleat arabski: (1.1) مأمأ białoruski: (1.1) бляяць, бэкаць; (1.2) раўці bułgarski: (1.1) блея czeski: (1.1) bečet esperanto: (1.1) ŝafbleki francuski: (1.1) bêler hiszpański: (1.1) balar jidysz: (1.1) בעטשען niemiecki: (1.1) blöken (owcy), meckern (kozie), mähen nowogrecki: (1.1) βελάζω rumuński: (1.1) behăi słowacki: (1.1) bečať szwedzki: (1.1) bräka węgierski: (1.1) béget wilamowski: (1.1) mykiyn włoski: (1.1) belare