__TOC__ śrut ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ołowiane kulki jako pocisk
(2.1) śruta
(1.1) (2.1)
(1.1) Wpadł na linię łączącą obu mężczyzn w ułamek sekundy po tym, jak porcja grubego śrutu opuściła lufę strzelby [w:] Korpus Języka Polskiego PWN.. (2.1) Są śruty i nie ma śrut.
śrucina , śruta , śrutownik , śrutowanie , śrucik śrutować, ześrutować śrutowy
(1.1)
angielski: (1.1) shot, lead shot baskijski: (1.1) perdigoi, draia fiński: (1.1) hauli hiszpański: (1.1) perdigón rosyjski: (1.1) дробь
śrut ()
šrūt
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) śruta (1.2) śrut (1.3) rupiecie / złom
(1.1-2) śrut; śrutkjenła