zdobycz ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ofiara upolowana przez drapieżnika, myśliwego lub wędkarza (1.2) rzecz, która została zdobyta (1.3) osiągnięcia w jakiejś dziedzinie
(1.1-3)
(1.2) Zanim Kartagińczycy sięgnęli po zdobycze zamorskie, opanowali zaplecze rolnicze w Afryce.
zdobywca , zdobywczyni , zdobywanie , zdobycie zdobyć , zdobywać zdobywczy, zdobyczny
angielski: (1.1) prey; (1.2) trophy, spoils, booty; (1.3) achievement fiński: (1.2) saalis hiszpański: (1.1) presa ; (1.2) trofeo , botín ; (1.3) logro , conquista kaszubski: (1.1) bita niemiecki: (1.1) Beute , Trophäe ; (1.2) Beute ; (1.3) Errungenschaft nowogrecki: (1.2) λεία rosyjski: (1.1) добыча ; (1.3) достижение starogrecki: (1.2) λεία