ceber ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) duże, drewniane naczynie do noszenia wody i trunków; (1.2) głowa
(1.1)
(1.1) W małych drzwiach wybitych w bocznej ścianie domostwa ukazywała się czasem służba w barwie książęcej – i z wiadrami lub cebrami na powerkach biegła po wodę do studzien.
(1.1)
cebr ceberek , cebrzyk
lać jak z cebra
(1.1) Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 87. < < (1.2) od (1.1)
(1.1) W postaci czebri (=cebry) prawdopodobnie pierwszy zapisany wyraz pospolity (w Kronice polskiej Galla Anonima).
białoruski: (1.1) цэбар ; (1.2) цэбар bułgarski: (1.1) чебър esperanto: (1.1) tino hiszpański: (1.1) tina jidysz: (1.1) שאַף / (szaf) połabski: (1.1) balajă rosyjski: (1.1) бадья ukraiński: (1.1) цебер ; (1.2) цебер wilamowski: (1.1) ymer , ȳmer