garncarz ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) rzemieślnik wykonujący garnki i inne naczynia ceramiczne (1.2) także zdunKazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 266. rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) , gatunek małych ptaków o szarordzawym upierzeniu, które budują gniazda z gliny, wyglądające jak gliniane garnki; (2.2) osobnik z gatunku garncarzy (2.1)
(1.1) (2.1-2)
(1.1) Po wyschnięciu garncarz wstawia garnki do pieca. (2.2) Samiczka garncarza wyściela gniazdo trawą i pierzem.
(1.1) (2.1) garncarz rdzawy (2.2) garncarz rdzawy
(1.1) ceramik (2.1) gatunek (2.2) ptak
garnek , garniec , garnuszek , garncarstwo , garncarka , garncarzowate , garncarnia garnkowy, garncarski
(1.1) (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Zawody (2.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
(1.2) angielski: (1.1) potter białoruski: (1.1) ганчар bułgarski: (1.1) грънчар duński: (1.1) pottemager hiszpański: (1.1) ollero , alfarero ; (2.1) hornero kaszubski: (1.1) grónkòwnik , garnkòwnik , garncôrz , grónkôrz , zdun , topôcz kazachski: (1.1) көзеші litewski: (1.1) puodžius , puodininkas , žiedžius , puodžiedis łotewski: (1.1) podnieks niemiecki: (1.1) Töpfer ; (2.1) Rosttöpfer nowogrecki: (1.1) τσουκαλάς , αγγειοπλάστης ormiański: (1.1) բրուտ (brut) rosyjski: (1.1) гончар słowacki: (1.1) hrnčiar ukraiński: (1.1) гончар walijski: (1.1) crochenydd węgierski: (1.1) fazekas wilamowski: (1.1) gancoż włoski: (1.1) cocciaio , vasaio