__TOC__ sęk ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) kawałek starej, uschniętej gałęzi przy pniu drzewa (1.2) wrośnięta w pień drzewa część konaru, która po ścięciu stanowi wadę drewna; (1.3) zakończenie palczastego poroża daniela
(1.1-2)
(1.2) Powierzchnia drewna nie została wyszlifowana ani polakierowana – widać było wszystkie groteskowe sęki i pierścienie, które w oczach Wookieech pełniły rolę dekoracyjną.
(1.1) powiesić / wieszać / zawiesić coś na sęku
sęczek sękowy, sękaty
sęk w tym
angielski: (1.2) knot bułgarski: (1.2) чвор , чеп , сък rosyjski: (1.1) сук ; (1.2) сук wilamowski: (1.1) sęk , seŋ́k , seńk ; (1.2) sęk , seŋ́k , seńk
sęk ()
seńk • seŋ́k
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) sęk
(1.1) sęk; sęka
sękatiḱ sękatiḱ