odrzucać () , , ,
czasownik przechodni niedokonany ( odrzucić) (1.1) oddalać gwałtownie od siebie (1.2) zmieniać położenie ruchem gwałtownym czy rzutem (1.3) wykonywać czynność świadczącą o nieakceptowaniu czegoś (1.4) unikać potwierdzenia a nawet zaprzeczać (1.5) nie przyjmować przeszczepu (1.6) zmuszać do cofania (1.7) uznać żądania powoda za niedopuszczalne z przyczyn formalnych, na co przysługuje zażalenie a nie apelacja
(1.1-7)
(1.1) W tamtych czasach odrzucałem myśli, że mogłoby się wydarzyć coś tak spektakularnego.
(1.1) odpychać, odtrącać, odpierać, odkładać, skreślać, spławiać, wywalać, wyrzucać, pozbywać się, zbywać (1.2) rzucać, odkładać, odbijać, odpychać, odgarniać, ciskać, wyrzucać, wywalać, wypierdalać (1.3) nie akceptować, nie uznawać, nie przyjmować, nie aprobować, nie godzić się, odmawiać, wetować, zaprzepaszczać, unieważniać, anulować (1.4) negować, zaprzeczać, dementować, odpierać, przeczyć (1.5) nie przyjmować, nie tolerować, tracić (1.6) odpierać akceptować, przyjmować, przyswajać, tolerować, aprobować, przygarniać, przysposabiać
odrzut , odrzutowiec , odrzucanie odrzucany bezodrzutowy rzutować
(1.7)
angielski: (1.1) cast, rebuff; (1.2) cast; (1.3) refuse, reject, fob off, overrule; (1.4) deny, negative; (1.5) reject arabski: (1.4) رفض duński: (1.1) udkaste; (1.4) afvise, benægte; (1.5) afstøde; (1.7) afvise rosyjski: (1.1) отбрасывать; (1.5) отторгать ukraiński: (1.2) відкида́ти; (1.4) відхиля́ти