__TOC__ stolec ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) odchody ludzkie lub zwierzęce (1.2) tron monarchy, biskupa (1.3) władza królewska, książęca, biskupia (1.4) lub wysoki urząd (1.5) wypróżnianie sięZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 237. (1.6) nocnik
(1.1-4)
(1.1) oddać stolec (1.2) stolec króla / władcy / rektora / biskupa / papieża (1.5) iść na stolec (1.6) siedzieć na stolcu
(1.1) kał, kupa
stolcowy, stołeczny stół stołować
W dopełniaczu liczby mnogiej poprawna jest wyłącznie forma „stolców”. Forma „” jest błędna.
(1.5) (1.6) czeski: (1.1) stolice esperanto: (1.1) feko niemiecki: (1.1) Stuhlgang rosyjski: (1.1) стул ; (1.2) стул , престол słowacki: (1.1) stolica turecki: (1.1) gaita węgierski: (1.1) széklet
stolec ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) tron (1.2) władza (królewska, książęca), wysoki urząd, godność (1.3) stolik
(1.1-3)
(1.1) vladařský stolec → tron władcy (1.2) papežský stolec → urząd papieski • Petrův stolec → tron Piotrowy
(1.1) trůn
Svatý stolec → Stolica Apostolska