przymus ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) presja wywierana na kogoś w celu zmuszenia do czegoś (1.2) wewnętrzna potrzeba zrobienia czegoś (1.3) środki prawne zmuszające do podporządkowania się przepisom lub wyrokowi;
(1.1-3)
(1.2) Nawet siostry Stelli, które zawsze okazywały jej prawdziwą sympatię, teraz, widocznie zrażone zepchnięciem ich w półfinale do roli adiutantek Magdy, uśmiechały się do niej z przymusem i nieszczerze.
(1.1) przymus fizyczny (1.3) przymus administracyjny / osobisty / szkolny / adwokacki
(1.1) mus, przymuszanie, konieczność, zmuszenie, nacisk, wymóg, presja
przymusowość , przymuszanie , przymuszenie , przymuszoność przymusić (się) , przymuszać (się) przymusowy, przymuszony przymusowo, przymusem, przymuszenie przymuszony
robić z przymusu • robić pod przymusem • zadawać przymus
(1.1-3) Zwykle w
angielski: (1.1) constraint, coercion, enforcement; (1.2) compulsion; (1.3) duress arabski: (1.1) دفع białoruski: (1.1) прымус ; (1.2) прымус bułgarski: (1.1) принуда ; (1.3) принуда francuski: (1.1) coaction , servitude , sujétion , contrainte , gêne hiszpański: (1.1) presión , coerción , obligación , coacción , fuerza ; (1.2) necesidad interlingua: coaction, coercition, compulsion, obligation jidysz: (1.1) צוואַנג (cwang), דרוק (druk), גוואַלד (gwald) kornijski: (1.2) ynni litewski: (1.1) vertimas , privertimas niemiecki: (1.1) Zwang , Druck , Nötigung rosyjski: (1.1) принуждение ; (1.2) принуждение turecki: (1.1) zorlama ukraiński: (1.1) примус wilamowski: (1.1) mus ; (1.2) mus