αλήτης ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) włóczęga, bezdomny (1.2) próżniak, leń, nierób (1.3) hultaj, ulicznik, chuligan, żul
(1) M10
(1.1) Αλήτη μ'είπες μια βραδιά / χωρίς καμιά αιτία, / μα του αλήτη η καρδιά / δε σου κρατάει κακία. → Włóczęgą nazwałaś mnie pewnego wieczoru / bez żadnego powodu, / lecz serce włóczęgi / nie żywi do ciebie urazy. Απόστολος Χατζηχρήστος, Αλήτη μ' είπες μια βραδιά → słowa z piosenki: Apóstolos Chadzichristos, Włóczęgą nazwałaś mnie pewnego wieczoru (1.2) Ο αδελφός σου είναι πια τριάντα χρονών, αλλά δεν παίρνει δουλειά, και οι γονείς του τρέφουν ακόμα αυτον τον αλήτη. → Twój brat ma już trzydzieści lat, ale nie podejmuje pracy, a jego rodzice jeszcze żywią tego nieroba.
(1.1) αλάνης, αλανιάρης, μόρτης
αλητεύω αλήτικος αλητάμπουρας , αληταρία , αλητεία , αλήτισσα , αλητόπαιδο , αλητοπαρέα , αλητοτουρίστας , αλητοτουρίστρια αλητάκι , αλητάκος αληταράς
(alḗtēs) → włóczęga, żebrak