gizd ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś obrzydliwy, niedarzony sympatią (1.2) smarkacz, urwipołeć (1.3) , niechlujAnna Piechnik, Stopień znajomości niektórych gwarowych ekspresywizmów osobowych przez młodych mieszkańców wsi, w: Historia języka, dialektologia, onomastyka w nowych kontekstach interpretacyjnych pod red. Renaty Przybylskiej, Macieja Raka, Agaty Kwaśnickiej-Janowicz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2018, s. 335. rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) gadHaserman, w: Z gwary śląskiej, zapisał J. Siatkowski, „Poradnik Językowy” nr 5/1956, s. 196.
(1.1) I daremnie złośliwy gizd pokrywał swą twarz coraz przymilniejszymi uśmiechami. Nic nie wskórałKsiążę z Raciborza zwycięzcą Liczyrzepy, w: Baśnie polskie, Warszawa 1968, s. 463..
(1.1) (1.2)
gizd pierońskiŁakomy Ludwik, Obrazki z powstań górnośląskich, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1934, s. 15. (obelga) → dziad, łachmaniarz
karpatyzm rozłączny; , Marek Stachowski, Karpatyzm leksykalny, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego”, „Prace Językoznawcze”, z. 122/2005, s. 186.
(1.1) (1.2) (1.3) (2.1)