szpik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) miękka, silnie ukrwiona, mająca gąbczastą konsystencję tkanka znajdująca się wewnątrz kości; (1.2) Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 269. tłuszcz
(1.1)
(1.1) Michał potrzebuje szpiku kostnego, ponieważ jest chory na białaczkę.
(1.1) dawca szpiku
(1.1) śpik (1.2) tuk
szpikowy szpiczak naszpikować
do szpiku kości • zepsuty do szpiku kości
→ 'słonina, sadło'
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała
(1.2) angielski: (1.1) marrow, bone marrow arabski: (1.1) نخاع العظام baskijski: (1.1) muin, hezur-muin białoruski: (1.1) шпік , касцявы мозг czeski: (1.1) morek esperanto: (1.1) medolo francuski: (1.1) moelle , moelle osseuse hiszpański: (1.1) médula , médula ósea interlingua: (1.1) medulla kataloński: (1.1) medul·la , moll łaciński: (1.1) medulla ossium nowogrecki: (1.1) μεδούλι rosyjski: (1.1) мозг , костный мозг słowacki: (1.1) špik tagalski: (1.1) bulalo wilamowski: (1.1) muöḱ , miök