obuć ()
,
czasownik przechodni dokonany ( obuwać) (1.1) założyć buty czasownik zwrotny dokonany obuć się ( obuwać się) (2.1) założyć sobie buty
(1.1) (2.1)
(1.1) obuć +
(1.1) zzuć
obuwie , obuwniczy , obuwnik , obucie , obuwanie obuwać obuty, obuwniczy
→ nałożyć obuwie, odzież , ,
(1.1-2.1) białoruski: (1.1) абуць rosyjski: (1.1) обуть ukraiński: (1.1) обути, взути