__TOC__ prostota () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ogół cech charakterystycznych dla czegoś nieskomplikowanego, niezawiłego (1.2) naturalność, bezpośredniość, skromność w obyciu (1.3) brak ogłady i wykształcenia, nieokrzesanie (1.4) prosty lud, gmin, pospólstwo
(1.1-4)
(1.1) Przyczyna niezawodności tej pompy tkwi w prostocie jej konstrukcji. (1.2) W zapale rozmowy stawała się coraz bardziej naturalna, pełna prostoty i wdzięku. (1.3) Minęły czasy szczęśliwej prostoty. Trzeba się uczyć, upłynął wiek złoty!Ignacy Krasicki: Monachomachia, Pieśń trzecia. (1.4) Biegają wieści między prostotą, lecz któż z nich prawdę odgadnie?Adam Mickiewicz: Świteź.
sprostowanie , prosta , prostaczka , prostak , prostactwo , prostowanie prosty prosto prostować, upraszczać
(1.1) Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.
angielski: (1.1) simplicity; (1.2) naturalness, directness; (1.3) uncouth, lack of manners; (1.4) common people hiszpański: (1.1) simplicidad , sencillez jidysz: (1.2) עניוות (aniwes) łaciński: (1.1) subtilitas ; (1.2) simplicitas niemiecki: (1.1) Einfachheit rosyjski: (1.1) простота słowacki: (1.1) prostota ukraiński: (1.1) простота węgierski: (1.1) egyszerűség włoski: (1.1) semplicità ; (1.2) semplicità
prostota ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) prostota