ogar ()
,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) gończy pies myśliwski rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) łobuz (2.2) pracoholik (2.3) ktoś kto ogarnia (jest opanowany, potrafi sprostać danej sytuacji) rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (3.1) opalenizna
(1.1) (2.1-3)
(1.1) Ogary poszły w las.Stanisław Żeromski: Popioły, tom I, rozdział I: „ W górach” (1.1) Ogary biegły z trudem i kaleczyły się, zapadając w śniegu.
(2.1) łogar
(2.3) nieogar
(1.1) pies
(1.1) ogarczyca, ogar polski
(1.1) ogarczyca ogarek (2.3) ogarniać , ogarnąć
Problem orientalnej etymologii polskiego ogar
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Kynologia
(2.1) (2.2) (3.1) angielski: (1.1) bloodhound, hound węgierski: (1.1) kopó