ducken ()

czasownik słaby (1.1) kulić (się), skulić (się), chować głowę, schować głowę (1.2) upokarzać (się), upokorzyć (się)

(1.1-2)Wiktionary.de, ducken (Konjugation), dostęp 01.09.2023 ducken (duckt), duckte, geduckt (haben)

(1.1) Der Hund hat sich vor jeder Berührung geduckt → Pies kulił się przed każdą próbą dotknięcia (go). (1.1) Duck dich, sonst können sie uns sehen! → Kryj się, inaczej nas zobaczą! (1.2) Ihr Leben lang wurde sie immer nur geduckt. → (Ona) była przez całe swoje życie ciągle tylko upokarzana.

Ducken