__TOC__ kulpa ()
rzeczownik (1.1) wina
(1.1) erru, hoben
kulpadun, kulpagabe, kulpagari, kulpante
kulpa ()
przymiotnik (1.1) winny, winien
(1.1)
(1.1) La ŝarĝaŭtisto ne estis kulpa pri la akcidento. → Kierowca ciężarówki nie był winny wypadkowi. (1.1) Ŝia fratino en ĉio estas kulpa. → Jej siostra we wszystkim była winna.
(1.1) senkulpa
kulpi, kulpigi, kulpiĝi kulpo, kulpeco, kulpulo kulpe