wziąść ()
, ,
czasownik przechodni dokonany (1.1) wziąć Cytat: „wziąć (daw. też wziąść)”
Forma niestandardowa, powstała w wyniku analogii do bezokoliczników z wygłosowym -ść (np. siąść)Jan Miodek: O języku do kamery. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992, s. 30, 71 i nast. ISBN 978-83-03-03527-1.Poradnik Językowy R. VI, nr 2. Wiedza Powszechna, 1906, s. 27., powszechna również w dzisiejszej polszczyźnie mówionejZdzisław Stieber: Zarys gramatyki porównawczej języków słowiańskich. Część II, zeszyt 2: Fleksja werbalna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 14.. Nie jest aprobowana w ramach normy języka ogólnopolskiego ze względu na swą etymologiczną nieregularność, choć pojawiała się w dawnej literaturze. Jedyną formą normatywną jest „wziąć”, uchodzące za bardziej ugruntowane historycznie.