pantomima ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) widowisko sceniczne, w którym treść przekazywana jest tylko za pomocą ruchu;
(1.1)
(1.1) Taniec dawał jej elegancję ruchów, poruszała się wyraziście, jak w pantomimieDorota Karaś, Cybulski. Podwójne salto, Kraków: Znak, 2016, s.325. ISBN 978-83-240-4350-7..
(1.1) mimodram
(1.1) przedstawienie
(1.1) arlekinada
pantomimik , pantomimista , pantomimistka pantomimiczny pantomimicznie
pantomimós < panto < pas + mimeomai 'naśladuję'Karol Smużniak, Pantomima, w: Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. Teatr - widowisko pod red. Marty Fik, Instytut Kultury, Warszawa 2000, s. 335.
angielski: (1.1) mime baskijski: (1.1) pantomima białoruski: (1.1) пантаміма bułgarski: (1.1) пантомима czeski: (1.1) pantomima duński: (1.1) pantomime galicyjski: (1.1) pantomima hiszpański: (1.1) pantomima niemiecki: (1.1) Pantomime norweski (bokmål): (1.1) pantomime norweski (nynorsk): (1.1) pantomime nowogrecki: (1.1) παντομίμα portugalski: (1.1) pantomima rosyjski: (1.1) пантомима szwedzki: (1.1) pantomim ukraiński: (1.1) пантоміма węgierski: (1.1) pantomim, némajáték włoski: (1.1) pantomima , pantomimo
pantomima ()
rzeczownik (1.1) pantomima
pantomima ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pantomima
(1.1)
pantomimický
pantomima ()
rzeczownik (1.1) pantomima
pantomima ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pantomima
pantomima ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pantomima (1.2) pantomimistka
(1.1-2) pantomima; pantomime
(1.1) mimo, mimodramma, pantomimo (1.2) mima
pantomimica , pantomimo pantomimico
(1.1) < (1.2) od