sorto ()
rzeczownik (1.1) dola, los, przeznaczenie
(1.1)
(1.1) Ŝi brave portis sian sorton. → Dzielnie znosiła swój los. (1.1) Anna Andrejevna efektive atendis bonan partion por sia filino, kaj jen nun tia sorto: ĝuste tiel fariĝis, kiel ŝi volis.M. Gogol, L.L. Zamenhof „La revizoro” → Anna Andriejewna skutecznie czekała na dobrą partię dla swojej córki, i oto teraz taki los: właśnie tak się stało, jak chciała. (1.1) Ĉu esti aŭ ne esti,—tiel staras Nun la demando: ĉu pli noble estas Elporti ĉiujn batojn, ĉiujn sagojn De la kolera sorto, aŭ sin armi Kontraŭ la tuta maro da mizeroj Kaj per la kontraŭstaro ilin fini?Monolog Hamleta (początek) → Być albo nie być, oto jest pytanie. Jestli w istocie szlachetniejszą rzeczą Znosić pociski zawistnego losu Czy też, stawiwszy czoło morzu nędzy, Przez opór wybrnąć z niego?
al mono kaj forto humiliĝas la sorto • al protekto kaj forto helpas la sorto • ankaŭ la lupon atingos la sorto • bone tiu sidas, al kiu la sorto ridas • fianĉon de l' sorto difinitan forpelos nenia malhelpo • kiun la sorto karesas, al tiu ĉio sukcesas • se decidos la sorto, helpos nenia forto • se la sorto vin batas, mokantoj ne mankas • sorto donas favoron, sorto donas doloron • sorto ofte alsendas, kion oni ne atendas