rachować ()
,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) liczyć
(1.1)
(1.1) Gdy półżywi z trwogi i zmęczenia jęli się rachować na brzegu, stwierdzono ze zdumieniem, że nikogo nie brakuje. (1.1) Były czasy, w których każda wieś w naszym regionie miała szkółkę z jednym nauczycielem, który uczył pisać, czytać, rachować do tysiąca i modlić się do Boga.
(1.1) liczyć
rachunkowy , rachowanie , rachunek , rachuba , rachunkowość rachunkowy porachować
kto długo rachuje, ten się przerachuje
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.
duński: (1.1) regne niemiecki: (1.1) rechnen ukraiński: (1.1) рахувати wilamowski: (1.1) raehiyn