ofico ()
rzeczownik (1.1) posada, urząd, funkcja
(1.1)
oficejo, oficisto ofici amikeco aparte, ofico aparte • antaŭ ĉio zorgu oficon — plezuro atendos sian vicon • Dio donis oficon, Dio donas kapablon • Dio donis oficon, Dio donas prudenton • ekster via ofico estas ekster via vico • granda ofico — grandaj zorgoj • mono plenumas ĉiujn oficojn • ne ekzistas ofico sen benefico • plenumita via ofico, nun pasis via vico