wyparcie ()

, ,

rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) mechanizm obronny, który polega na usuwaniu ze świadomości myśli lub uczuć wywołujących lęk lub poczucie winy

(1.2) Moja terapeutka mówiła, że to wyparcie – psychologiczny szacher-macher mózgu, który sobie nie życzy pamiętać o rzeczach niemiłych.

(1.2) represja, zaprzeczenie

wyprzeć , wypierać parcie , wypieranie

angielski: (1.2) repression