wyparcie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) mechanizm obronny, który polega na usuwaniu ze świadomości myśli lub uczuć wywołujących lęk lub poczucie winy
(1.2) Moja terapeutka mówiła, że to wyparcie – psychologiczny szacher-macher mózgu, który sobie nie życzy pamiętać o rzeczach niemiłych.
(1.2) represja, zaprzeczenie
wyprzeć , wypierać parcie , wypieranie
angielski: (1.2) repression