Kocyt ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna (1.1) jedna z rzek Hadesu; rzeka lamentu, nad której brzegami błądzą dusze nie pogrzebanych jeszcze zmarłychSłownik mitologiczny w: Staropolska poezja ziemiańska. Antologia, red. Janusz S. Gruchała, Stanisław Grzeszczuk, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1988, ISBN 83-06-01347-6, s. 394.; (1.2) zamarznięte jezioro na dnie najniższego kręgu piekieł Dantego, które więzi na wieczność Lucyfera oraz tych potępieńców, którzy zdradzili swych dobroczyńców
(1.1-2)
(1.1) O małoś do stygijskich nie zaniósł mnie błoni, • Żem przedwcześnie nie ujrzał Kocytu, Charona • Żeglarza, trójgłowego psa, sądu Minosa, • Gromady cieni, co jest światła pozbawiona (…)Jan Kochanowski, Oda XI. Na konia. (1.2) Jako nietoperz, miał nieupierzoną • Skrzydeł pokrywę, a gdy nimi śmigał, • Trzy wiatry budził pod okropną błoną. • Od tego wiania Kocyt w lód zastygał (…)Dante Alighieri, Boska komedia, tłum. Edward Porębowicz.
(1.1) Kokytos
(1.1) <
angielski: (1.1) Cocytus, Cocytos, Kokytos francuski: (1.1) Cocyte hiszpański: (1.1) Cocito łaciński: (1.1) Cocytus nowogrecki: (1.1) Κωκυτός ; (1.2) Κωκυτός rosyjski: (1.1) Коцит starogrecki: (1.1) Κωκυτός włoski: (1.1) Cocito