sojusznik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) państwo lub osoba, która zobowiązuje się do współpracy i udzielania pomocy
(1.1)
(1.1) sprzymierzeniec, aliant
(1.1) nieprzyjaciel, wróg
sojusz sojuszniczka sojuszniczy
(1.1) Tadeusz Kuroczycki, Wojciech Ryszard Rzepka, Zapożyczenia leksykalne z rosyjskiego w polszczyźnie pisanej, Studia Rossica Posnaniensia 10, 107-115, Poznań 1978, s. 110.
angielski: (1.1) ally arabski: (1.1) ناصر baskijski: (1.1) aliatu białoruski: (1.1) саюзнік bułgarski: (1.1) съюзник czeski: (1.1) spojenec czirokeski: (1.1) ᎠᎵᎪᏗ duński: (1.1) allieret esperanto: (1.1) aliancano, aliancito fiński: (1.1) liittolainen francuski: (1.1) allié hindi: (1.1) मित्र hiszpański: (1.1) aliado interlingua: (1.1) alliato jidysz: (1.1) אַליִיִרטער kataloński: (1.1) aliat malgaski: (1.1) havana niderlandzki: (1.1) bondgenoot niemiecki: (1.1) Verbündete nowopruski: (1.1) drāugs portugalski: (1.1) aliado rosyjski: (1.1) союзник rumuński: (1.1) aliat sanskryt: (1.1) मित्र serbsko-chorwacki: (1.1) saveznik turecki: (1.1) müttefik ukraiński: (1.1) союзник włoski: (1.1) alleato