__TOC__ kiva ()
przymiotnik (1.1) fajny, super (1.2) miły, przyjemny
(1.1) Annukka on kiva suomalainen nainen. → Annukka to fajna Finka.
kiva ()
czasownik nieprzechodni (1.1) spierać się, sprzeczać się, kłócić się ( o rzeczy mało istotne) czasownik czynno-bierny (deponens) kivas (2.1) = kiva (1.1)
(1.1) att kiva, kivar, kivade, kivat, kiva!, pres. part. kivande, perf. part. – (2.1) att kivas, kivas, kivades, kivats, kivas!, pres. part. –, perf. part. –
(2.1) Stockholmarna och göteborgarna kivas alltid om vilken stad som är bäst. → Mieszkańcy Sztokholmu i mieszkańcy Göteborgu ciągle się sprzeczają, które miasto jest najlepsze.
(1.1) smågräla, gräla, tvista, träta, käbbla, munhuggas
kiv, kivande