dobrobyt () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dobre warunki materialne
(1.1)
(1.1) poziom dobrobytu • społeczeństwo dobrobytu
(1.1) bogactwo, dostatek, obfitość, zamożność, zasobność; majętność
(1.1) bieda, niedostatek, ubóstwo
dobrobycik
Jan Łoś, Rodzimość języka a wyrazy złożone, „Język Polski” nr 4/1913, s. 100.
angielski: (1.1) prosperity, weal, welfare arabski: (1.1) خير , غنى , عمران baskijski: (1.1) ongizate białoruski: (1.1) дабрабыт czeski: (1.1) blahobyt duński: (1.1) velfærd / esperanto: (1.1) bonstato francuski: (1.1) aise , aisance , bien-être , prospérité , richesse hiszpański: (1.1) bienestar interlingua: (1.1) benesser islandzki: (1.1) hagsæld japoński: (1.1) 福祉 (ふくし, fukushi) koreański: (1.1) 행복 (haengbok) łotewski: (1.1) labklājība malgaski: (1.1) ankasoavana niderlandzki: (1.1) rijkdom , voorspoed , welstand , welvaart niemiecki: (1.1) Wohlstand , Wohlfahrt norweski (bokmål): (1.1) vel nowogrecki: (1.1) ευημερία paszto: (1.1) آباداني , آبادي , آبادونه portugalski: (1.1) prosperidade rosyjski: (1.1) благосостояние sanskryt: (1.1) शान्ति , काञ्चन serbsko-chorwacki: (1.1) prosperitet słowacki: (1.1) blahobyt staroegipski: (1.1) ꜥnḫ wḏꜣ snb szwedzki: (1.1) välfärd tamilski: (1.1) சீர் turecki: (1.1) gönenç, refah ukraiński: (1.1) добробут volapük: (1.1) plöp węgierski: (1.1) jólét, prosperitás włoski: (1.1) benestare , prosperità , benessere