dybuk ()
,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) w mistycyzmie i folklorze żydowskim dusza zmarłego, która zawładnęła ciałem żywej osoby; zły duch, który wstępuje w żywego człowieka i nadaje mu obcą osobowośćJulius H. Schoeps (red.), Nowy leksykon judaistyczny, Warszawa 2007, s. 206.;
(1.1)
(1.1) duch, demon
(1.1) (dibuk) → przyczepienie, przytwierdzenie; (dibek)
angielski: (1.1) dybbuk francuski: (1.1) dibbouk , dybbouk hebrajski: (1.1) דיבוק japoński: (1.1) ディブク jidysz: (1.1) דיבוק (dibek) kataloński: (1.1) dibbuk niemiecki: (1.1) Dibbuk perski: (1.1) دیبوک rosyjski: (1.1) диббук włoski: (1.1) dybbuq