mruczeć ()
, ,
czasownik niedokonany ( mruknąć) (1.1) zazwyczaj o kocie: wydawać cichy, niski, przeciągły dźwięk (1.2) mówić cicho, niewyraźnie (1.3) o krowie: ryczećHalina Horodyska, Ze słownictwa gwar Warmii i Mazur. Nazwy głosów zwierząt i zawołania na zwierzęta, „Poradnik Językowy” nr 10/1957, s. 455.
(1.1-2)
(1.1) Kot mruczy na moich kolanach. (1.2) Urwała, ujrzawszy, że Hania z dezaprobatą kiwa głową i cicho mruczy. (1.2) Siedziało dwóch takich typów spod ciemnej gwiazdy w karczmie i coś tam mruczeli niespokojnie.
(1.1) mruczeć z zadowolenia • mruczeć cicho (1.2) mruczeć pod nosem / niewyraźnie • mruczeć przez sen
(1.2) mamrotać (1.3) ryczeć
mruczando , mruczenie , mruczek , pomrukiwanie , Mruczek , mruk , mrukliwość zamruczeć , pomruczeć mrrr mruczando
źródłosłów dla
(1.2) (1.3) angielski: (1.1) purr bułgarski: (1.1) мъркам czeski: (1.1) příst duński: (1.1) spinde fiński: (1.1) kehrätä hiszpański: (1.1) ronronear jidysz: (1.1) מרוקען, מורמלען kaszubski: (1.1) mrëczec kataloński: (1.1) xiuxiuejar łaciński: (1.1) affremo norweski (bokmål): (1.1) spinne norweski (nynorsk): (1.1) spinne, spinna rosyjski: (1.1) мурлы́кать; (1.2) мурлы́кать szwedzki: (1.1) spinna, kurra, purra ukraiński: (1.1) муркота́ти; (1.2) муркота́ти wilamowski: (1.1) murra włoski: (1.1) fare le fusa