bladolicy ()
przymiotnik (1.1) taki, który ma bladą twarz (lico)
(1.1)
(1.1) Tylko mgławice nad nurtem Narewu skłębiły się gęściej i ukryły w swej płachcie bladolice boginki, zielonookie rusałki-wodnice, topielice upiorne, unoszone wartem bieżnym, rogany-latawice, na pruską Szatrję dążąceFerdynand Antoni Ossendowski Wańko z Lisowa. Powieść historyczna z wieku XIII, Książnica-Atlas, Lwów-Warszawa 1929, s. 2.. (1.1) A jednak stało się! Powiedziałem tej bladolicej dziewczynie, że ją kocham, i jutro slę mego groma Leonarda na siwym rumaku do jej babki z epistołą błagającą, aby wstawiła się za mną do jej matki etc., etc., aby na koniec rączka panny Wacławy została własnością twego wiernego sługi.
(1.1) białolicy
(1.1) ciemnolicy
(1.1) blady
(1.1)
białoruski: (1.1) бледнатвары bułgarski: (1.1) бледолик, бледнолик rosyjski: (1.1) бледнолицый, белолицый słowacki: (1.1) bledolíci ukraiński: (1.1) блідолиций