narzeczony ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mężczyzna w okresie narzeczeństwa (1.2) konkubin, konkubent
(1.1-2)
(1.1) Głównym podręcznym był narzeczony, pan Barwicki. Lecz były również pomagiery drugorzędne, między innymi Hipolit Wielosławski i Cezary Baryka.
(1.1) nupturient, ,
narzeczeństwo narzeczona narzeczeński
angielski: (1.1) fiance baskijski: (1.1) senargai, gizongai białoruski: (1.1) жаніх bułgarski: (1.1) годеник , жених chorwacki: (1.1) zaručnik czeski: (1.1) snoubenec esperanto: (1.1) fianĉo francuski: (1.1) fiancé hiszpański: (1.1) novio , prometido kataloński: (1.1) nuvi , promès niemiecki: (1.1) Bräutigam nowogrecki: (1.1) αρραβωνιαστικός rosyjski: (1.1) жених rumuński: (1.1) logodnic serbsko-chorwacki: (1.1) narzeczony tahitański: (1.1) momoʻa; (1.2) momoʻa ukraiński: (1.1) наречений , жених węgierski: (1.1) mátka włoski: (1.1) fidanzato , moroso