posłuszeństwo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) postawa zgody na wykonywanie cudzych poleceń, rozkazów
(1.1)
(1.1) Samotność, milczenie, modlitwa i okazałość nabożeństwa podziałały skutecznie na duszę młodziuchnego Placyda. Z jak największą więc ochotą i skwapliwością pełnił wszystkie obowiązki i posługi, jakie mu nakazywało posłuszeństwo, każdemu starał się przysłużyć, każdego zobowiązać serdeczną życzliwością i uprzejmością.
(1.1) posłuch; powolność
(1.1) nieposłuszeństwo
(1.1) uległość
(1.1) dyscyplina, lojalizm, niewolnictwo, prawomyślność
posłuch , posłuszność posłuszny posłusznie
odmówić posłuszeństwa
angielski: (1.1) obedience baskijski: (1.1) esanekotasun, obedientzia białoruski: (1.1) паслушэнства czeski: (1.1) poslušnost duński: (1.1) lydighed esperanto: (1.1) obeo, obeemo francuski: (1.1) obéissance hiszpański: (1.1) obediencia jidysz: (1.1) הכנעה (hachnoe) kataloński: (1.1) obediència łotewski: (1.1) paklausība niderlandzki: (1.1) gehoorzaamheid niemiecki: (1.1) Gehorsam nowogrecki: (1.1) υπακοή rosyjski: (1.1) послушание szwedzki: (1.1) lydnad turecki: (1.1) itaat tuvalu: (1.1) loto fakalogo ukraiński: (1.1) слухняність , послушність węgierski: (1.1) engedelmesség wilamowski: (1.1) puøsłušeństvuø , posłüśeństwo włoski: (1.1) obbedienza