gladiator () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) w starożytnym Rzymie: osoba walcząca dla uciechy publiczności na arenie z innymi osobami lub dzikimi zwierzętami; (1.2) sportowiec, zwykle wkładający w walkę dużo wysiłku
(1.1-2)
(1.1) Gladiatorami byli zwykle niewolnicy. (1.2) Mecz bokserski był niesamowitą walką gladiatorów.
(1.1) gladiator walczy
(1.1) niewolnik, wojownik
gladiatorski
(1.1) < → miecz (1.2) z (1.1)
angielski: (1.1) gladiator baskijski: (1.1) gladiatore bułgarski: (1.1) гладиатор duński: (1.1) gladiator esperanto: (1.1) gladiatoro francuski: (1.1) gladiateur hiszpański: (1.1) gladiador karpatorusiński: (1.1) ґладіатор łaciński: (1.1) gladiator niemiecki: (1.1) Gladiator nowogrecki: (1.1) μονομάχος portugalski: (1.1) gladiador rosyjski: (1.1) гладиатор węgierski: (1.1) gladiátor
gladiator ()
rzeczownik (1.1) gladiator
(1.1) gladiator; gladiators
(1.1) The emperor was watching a duel between two gladiators. → Cesarz oglądał pojedynek dwóch gladiatorów.
gladiatorial
(1.1)
gladiator ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gladiator
(1.1) gladiator, ~is
(1.1) Spartacus ductor gladiatorum erat. → Spartakus był przywódcą gladiatorów.
gladiatura, gladius gladiatorius, gladiatoribus
(1.1) → miecz (początkowo gladiatorzy walczyli na miecze)
gladiator ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gladiator
gladiator ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gladiator