harakiri ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) japoński rytuał samobójstwa poprzez rozpłatanie mieczem brzucha
(1.1)
(1.1) Przyczyniło się to zresztą do próby samobójczej Kurosawy, który w łazience swego domu próbował popełnić harakiriKrzysztof Loska, Adaptacje literatury japońskiej, s. 80.. (1.1) (…) harakiri, ceremonialne samobójstwo, było częścią tradycyjnej kultury Japonii. Japończycy, którzy się zhańbili, popełniali harakiri, żeby odpokutować za grzechy przynoszące hańbę jemu i jego rodzinieHoward J. Langer, Księga najważniejszych postaci II wojny światowej, przekł. Marek Rudowski, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 2008, s. 139..
(1.1) popełniać / popełnić harakiri • karne harakiri • akt harakiri
(1.1) seppuku
azerski: (1.1) harakiri baskijski: (1.1) harakiri bengalski: (1.1) হারা-কিরি (hārā-kiri) białoruski: (1.1) харакіры bułgarski: (1.1) харакири czeski: (1.1) harakiri francuski: (1.1) hara-kiri kataloński: (1.1) harakiri malajalam: (1.1) ഹരാകിരി (harākiri) ormiański: (1.1) հարակիրի (harak'iri) słowacki: (1.1) harakiri tamilski: (1.1) ஹராகிரி (harākiri)
harakiri ()
rzeczownik (1.1) harakiri
(1.1) Samuraiak harakiria egin zuen. → Samuraj popełnił harakiri.
harakiri ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) harakiri
(1.1)
harakiri ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) harakiri
(1.1) harakiri; harakiris
harakiri ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) harakiri (1.2) samobójstwo – działanie na własną szkodę
(1.1-2)