upór ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) niezmienne zachowanie, ciągłe trwanie przy tych samych zasadach czy poglądach
(1.1)
(1.1) A z jak wielkim uporem Wandzia próbowała zjechać cały slalom i co rusz niestety upadała na stoku.
(1.1) z uporem
(1.1) wada, wytrwałość
(1.1) natarczywość, zaciekłość, zacietrzewienie, zatwardziałość
upartość , uparciuch , uparciuszek , upartus , uporczywość upierać się , uprzeć się uparty, uporczywy uparcie, uporczywie z uporem godnym lepszej sprawy • z uporem maniaka
angielski: (1.1) stubbornness, obstinacy, obduracy, pertinacity arabski: (1.1) عناد białoruski: (1.1) ўпартасць czeski: (1.1) tvrdohlavost francuski: (1.1) obstination , entêtement kaszubski: (1.1) ùpartosc , ùpiartosc , ùparcëzna , ùpiérnota , nôpartnosc , ùtwardnosc , nôparctwò litewski: (1.1) užsispyrimas łaciński: (1.1) obstinatio niemiecki: (1.1) Sturheit tuvalu: (1.1) loto makeke ukraiński: (1.1) упертість węgierski: (1.1) makacsság włoski: (1.1) cocciutaggine , testardaggine