dnieć ()
czasownik przechodni niedokonany ( brak) (1.1) stawać się dniem
(1.1)
(1.1) — Cóż, luba, prawda, że jeszcze nie dnieje? — O, dnieje, dnieje! Idź, śpiesz się, uciekaj!William Shakespeare Romeo i Julia, tłum. Józef Paszkowski (1.1) (…) i choć czasem • ze zdziwienia przecieram oczy • zakamarki duszy melancholią ścielę • by nie zabrakło słów do spełnienia nocy • przecież najpiękniej… • – w twoich ramionach dniejęGracjaa Kilka słów do spełnienia…
(1.1) noc dnieje
(1.1) świtać, rozwidniać się
(1.1) zmierzchać
dzień , dzionek , dnienie , dziennik , dzienniczek , dniówka , dziennikarz , dziennikarka , dziennikarstwo , codzienność dzienny, codzienny, dziennikowy, dziennikarski, dniówkowy, dniowy dziennie, codziennie, dniówkowo, dniem
(1.1)
(1.1) z formalnej strony to czasownik ułomny występujący w formach odmienionych zwykle tylko jako „dnieje”, „dniało” albo w bezokoliczniku, który w połączeniu z innymi czasownikami tworzy orzeczenie złożone („zaczyna dnieć”, „powinno dnieć” itp.); pozostałe formy fleksyjne raczej potencjalne, spotykane tylko w języku poetyckim
białoruski: (1.1) світаць wilamowski: (1.1) tuø̄n