__TOC__ lavo ()
(1.1)
lavo ()
czasownik (1.1) myć, czyścić, przemywaćJózef Korpanty, Słownik łacińsko-polski. I-Z, tom 2, Warszawa 2001, s. 182, ISBN 83-7195-472-7. (1.2) lub myć się (1.3) zmywać, obmywać, spłukiwać (1.4) moczyć, zalewać
(1.1-4) lavō, lavāre (lavere), lāvī, lautum (lavātum, lōtum)
(1.2) “Ego” inquit “non cotidie lavor; baliscus enim fullo est, aqua dentes habet, et cor nostrum cotidie liquescit”.Petroniusz, Satyryki, 42 → Ja – powiada – nie myję się codziennie. Łazienka jest bowiem folusznikiem, woda ma zęby, a serce nasze z dnia na dzień topnieje.
(1.3) peccatum lavare → zmyć grzech
lavatio , lavator , lautus
manus manum lavat
Forma supinum to zwykle lavātum. W okresie przedklasycznym i w języku poezji bezokolicznik czasu teraźniejszego może mieć także formę lavere. Również formy osobowe mogły być utworzone na wzór czasowników III koniugacji, np. u Horacego lavit 'obmywa' zamiast lavatRonnie Ancona, Horace: selected odes and Satire 1.9, wyd. 2, s. 66, Bolchazy-Carducci Publishers, 2005, ISBN 978-0-86516-608-0.