ebonit ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) tworzywo sztuczne otrzymywane w wyniku wulkanizacji kauczuku z dużą ilością siarki, zwykle barwy czarnej lub ciemnobrązowej, posiada dobre właściwości izolacyjne;
(1.1)
(1.1) Ebonit to materiał wykorzystywany w elektrotechnice do różnych elementów.
(1.1) twarda guma
ebonitowy ebenista
Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 29. lub < → heban +
angielski: (1.1) ebonite, vulcanite arabski: (1.1) إِبُونِيت baskijski: (1.1) ebonita białoruski: (1.1) эбаніт bułgarski: (1.1) ебонит czeski: (1.1) ebonit duński: (1.1) ebonit esperanto: (1.1) ebonito estoński: (1.1) eboniit fiński: (1.1) eboniitti, kovakumi francuski: (1.1) ébonite galicyjski: (1.1) ebonita gruziński: (1.1) ებონიტი hiszpański: (1.1) ebonita ido: (1.1) ebonito irlandzki: (1.1) éabainnít karpatorusiński: (1.1) ебоніт kataloński: (1.1) ebonita litewski: (1.1) ebonitas łotewski: (1.1) ebonīts macedoński: (1.1) ебонит niderlandzki: (1.1) eboniet niemiecki: (1.1) Ebonit , Hartgummi / nowogrecki: (1.1) εβονίτης portugalski: (1.1) ebonite rosyjski: (1.1) эбонит rumuński: (1.1) ebonită słowacki: (1.1) ebonit szwedzki: (1.1) ebonit turecki: (1.1) ebonit ukraiński: (1.1) ебоніт węgierski: (1.1) ebonit włoski: (1.1) ebanite
ebonit ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) ebonit
(1.1)
ebonitový
ebonit ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) ebonit
(1.1)
ebonitový
ebonit ()
rzeczownik (1.1) ebonit