__TOC__ diakon ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) duchowny z najniższym stopniem święceń sakramentalnych;
(1.1)
(1.1) Ojciec diakon odczytał dziś ewangelię. (1.1) Diakoni nie noszą ornatów, ich strojem jest dalmatyka.
(1.1) ksiądz / ojciec diakon • urząd diakona • być wyświęconym na / święcić na diakona
(1.1) duchowny
diakonat , diakonia , diakonikon , diakonówka diakonisa diakoński, diakonacki dk.
(1.1) < → sługa
angielski: (1.1) deacon arabski: (1.1) شماس baskijski: (1.1) diakono białoruski: (1.1) дыякан bułgarski: (1.1) дякон duński: (1.1) diakon hiszpański: (1.1) diácono kataloński: (1.1) diaca łaciński: (1.1) diaconus norweski (bokmål): (1.1) diakon norweski (nynorsk): (1.1) diakon nowogrecki: (1.1) διάκονος , διάκος rosyjski: (1.1) диакон starogrecki: (1.1) διάκονος ukraiński: (1.1) диякон węgierski: (1.1) diakonus włoski: (1.1) diacono
diakon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) diakon
diakon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) diakon