świtanie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2)
(1.1) , (1.2)
(1.2) Miłość wasza podobna do chmur na świtaniu • albo do rosy, która prędko znika.Księga Ozeasza 6, 4b. (1.2) I wszedł na górę, łamał chleb i spożywał, a mówił jeszcze długo, bo aż do świtania.Dzieje Apolstolskie 20, 11.
(1.2) o / na świtaniu • przed świtaniem
(1.2) świt, brzask, jutrzenka
(1.1) nieświtanie
świt , Świteź , świtezianka , świtówka , przedświt , zaświtanie świtać , zaświtać świtowy
<
(1.2) węgierski: (1.1) hajnalodás