__TOC__ krone ()
rzeczownik (1.1) korona (szwedzka, duńska, lub islandzka)
krone ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) korona (atrybut królewski) (1.2) korona (100 øre) (1.3) korona czasownik przechodni (2.1) koronować
(1) en krone, kronen, kroner, kronerne (2) at krone, kroner, kronede, kronet
(1.2) Billedet koster seks kroner og femten øre. → Ten obrazek kosztuje sześć koron i piętnaście øre. (2.1) Erik af Pommern blev i 1397 kronet til konge af de tre nordiske riger. → Eryk Pomorski został w 1397 koronowany na króla trzech nordyckich królestw.
(1.2) skrót kr. (dla k. duńskich: dkr., kod mnar: DKK)
kroning
krone ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) korona (symbol władzy królewskiej) (1.2) korona (najwyższe gałęzie drzewa) (1.3) korona (odpowiednik polskiego złotego) (1 krone = 100 øre) czasownik (2.1) koronować (2.2) ukoronować
(1.1-3) en krone, kronen, kroner, kronene lub ei krone, krona, kroner, kronene (2.1-2) å krone, kroner, kronet, kronet lub å krone, kroner, kronte, kront lub å krone, kroner, krona, krona
(1.3) Det koster ti kroner. → To kosztuje dziesięć koron. (2.1) Mieszko II ble kronet til konge av Polen i 1025. → Mieszko II został koronowany na króla Polski w roku 1025. (2.2) Fredsforhandlingene ble kronet med suksess. → Negocjacje pokojowe zostały ukoronowane sukcesem.
(1.1) kongekrone • tornekrone
kroning