odprawić ()
czasownik przechodni dokonany ( odprawiać) (1.1) czasownik zwrotny dokonany odprawić się ( odprawiać się) (2.1) (2.2) załatwić się (oddać fekalia), spuścić się
(1.1) (2.1)
(1.1) Królowa odprawiła poselstwo. (1.1) Proboszcz z samego rana odprawił mszę świętą i pojechał do kurii. (2.1) Najpierw pójdziemy się odprawić, a potem, już bez walizek, na spokojnie pomyślimy o jakimś śniadaniu. (2.2) Niechże ciebie diabli łupią, już słowa nie rzekę! — A ty za moją duszę odpraw się choć w rękęJan Andrzej Morsztyn, Nadgrobek kurwie w: Erotyki, wyd. WEMA, Warszawa 1991, s. 47..
(1.1) odprawić + • nie odprawić +
odprawa , odprawianie , odprawienie odprawczy
(1.1) (2.1)