frant ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek chytry, przebiegły, często nieuczciwy (1.2) w dawnej Polsce: wędrowny komediant, błazen (1.3) człowiek dbający o wygląd i spędzający czas na hulankach (1.4) człowiek lubiący błaznować
(1.1-4)
(1.1) Moglibyśmy także Holendrom posłać takich frantów, że dosyć na którego spojrzeć, żeby się złapać za kieszeńHenryk Sienkiewicz, Pisma ulotne (1881-1889). (1.2) Zewsząd przepędzany, stał się nasz autor wędrownym frantem, nowym sowizdrzałemKazimierz Budzyk, O syntezę polskiego renesansu. Artykuł dyskusyjny, s.43.. (1.3) I po chwili przyprowadził jej franta w modnym surducie, który nawet do jedzenia nie zdejmował rękawiczekBolesław Prus, Nowe prądy. (1.4) Ale jest to w naturze wieczne napomknienie, które w żarty frant kładzieStanisław Grochowiak, Wiersze.
(1.1) spryciarz, filut, cwaniak, łgarz, oszust, szalbierz (1.3) hulaka, birbant, elegant
frantostwo , frantówka frantować frantowski, frantowny
z głupia frant • na franta zawsze się frant znajdzie • trafił frant na franta • trafił frant na franta i wyciął mu kuranta • trafił frant na franta i wyrżnął mu kuranta
→ ‘przyjaciel’ albo , od