włoszczyzna ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) warzywa używane do przygotowania zupy, wywaru z warzyw lub sosu itp.; (1.2) język włoski (1.3) to, co włoskie, kultura, literatura, cywilizacja, obyczaje
(1.1-3)
(1.1) Na stole kuchennym zapasy włoszczyzny przyniesione z piwnicy tajały z zimna, dając zapach orzeźwiający i ostryPola Gojawiczyńska, Rajska jabłoń, Czytelnik, Warszawa 1964, s. 239.. (1.1) Królowa Bona może i była starą zołzą, intrygantką i trucicielką, ale zawdzięczamy jej włoszczyznę i renesans. (1.2) Ojciec opowiadał, że mówił po włosku wyśmienicie. Ale w różnych okolicznościach, po przedłużających się ceremoniach czy przeciągających się posiedzeniach naukowych, akcent jego włoszczyzny twardniał.
(1.1) porcja włoszczyzny • rosołowa / suszona włoszczyzna (1.2) literacka / piękna / wyszukana włoszczyzna
(1.1)
(1.1) pietruszka, marchew, seler, por, cebula, kapusta włoska, kalafior, kalarepa, trybula, koper włoski, sałata rzymska
Włochy , Włoch , Włoszka , włoskość włoski
selery, pory i kalafiory, każdy mi przyzna, że to włoszczyzna
(1.2)
angielski: (1.1) mirepoix, soup greens hiszpański: (1.1) verduras/hortalizas (para caldo/sopa) niemiecki: (1.1) Suppengrün , Suppengemüse , Kochgemüse nowogrecki: (1.1) λαχανικά σούπας rosyjski: (1.1) коре́нья ukraiński: (1.1) корі́ння włoski: (1.1) mirepoix