gönül ()
rzeczownik (1.1) serce (jako siedlisko uczuć) (1.2) pragnienie, życzenie, chęć
(1.1-2)
(1.1) kalp, yürek (1.2) dilek, istek
(1.2) duygu
gönüllü gönüllü
gönlü akmak • gönlü ile oynamak • gönlü olmak • gönlün yazı var, kışı var • gönlünden geçirmek • gönlünü etmek / gönlünü yapmak • gönül almak • gönül belası • gönül eğlendirmek • gönül ferman dinlemez • gönül gezdirmek • gönül kimi severse, güzel odur • gönül okşamak • gönül rahatlığı • gönül vermek • gönül yarası • göz görmeyince gönül katlanır • göz görür, gönül çeker • gözden ırak olan, gönülden de ırak olur (gönül) → serce < , utworzone od czasownika → oczekiwać, znosić, wytrzymywać lub rzeczownika → pierś, serce, chęć, wola, umysł