evne ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) umiejętność, zdolność czasownik (2.1) móc, być w stanie
(1.1) (en) evne, evnen, evner, evnerne (2.1) at evne, evner, evnede, evnet
(1.1) Man skal aldrig købe en papegøje udelukkende for dens evne til at imitere lyde.Danske Tamfugle, Hvilken papegøje skal jeg vælge? → Nigdy nie należy kupować papugi wyłącznie z uwagi na jej umiejętność naśladowania dźwięków.
(2.1) formå, være i stand til
evnerig, evnesvag