pnącze ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) roślina o długich pędach, wijąca się ku górze;
(1.1)
(1.1) Sadzonki róży mają rozmiary od zwartych, miniaturowych róż, do pnącz osiągających 7 metrów wysokości. (1.1) Kraina nie była pustynna: jak okiem sięgnąć, widniały w niej doliny i wzgórza, porosłe ślicznymi kępami drzew, wokół których wiły się pnącze, zwoje bluszczu i winogradu zwieszały się ze skał.Henryk Sienkiewicz Dwie łąki
(1.1) bluszcz, liana
piąć
"Brückner Aleksander, Słownik etymologiczny języka polskiego, Warszawa 19749"
angielski: arabski: bułgarski: czeski: dalmatyński: duński: (1.1) slyngplante , klatreplante francuski: (1.1) plante grimpante friulski: gruziński: hiligaynon: hiszpański: (1.1) enredadera , planta trepadora indonezyjski: jèrriais: kataloński: kirgiski: malagaski: malajalam: nawaho: niderlandzki: niemiecki: (1.1) Kletterpflanze , Schlingpflanze nowogrecki: (1.1) αναρριχητικό φυτό portugalski: sanskryt: staroegipski: tamilski: telugu: tetum: wenecki: węgierski: (1.1) futónövény włoski: