pogrzebacz ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) narzędzie w kształcie pręta zakończonego hakiem, służące do podnoszenia fajerek w piecu i przekładania węgli w jego palenisku;
(1.1)
(1.1) kruk, , , Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 267.
(1.1) kociuba, kosior, kryka
grzebać, pogrzebać pogrzebanie , grzebanie , pogrzeb pogrzebowo
angielski: (1.1) fire iron, poker bułgarski: (1.1) ръжен francuski: (1.1) tisonnier hiszpański: (1.1) atizador , hurgón , hurgador niemiecki: (1.1) Feuerhaken , Schüreisen , Schürhaken norweski (bokmål): (1.1) ildrake / rosyjski: (1.1) кочерга szwedzki: (1.1) eldgaffel turecki: (1.1) gelberi włoski: (1.1) attizzatoio